"ველი, რომ ამჯერად დანიელსონის "მეორე მოსვლა“ გაცილებით შედეგიანი იქნება" - რა გავლენას მოახდენს აშშ-ის სენატში გაკეთებული შეფასებები ქართულ პოლიტიკურ პროცესზე?

ავტორი:

გადმოწერეთ PDF ფაილი

ანალიტიკური ორგანიზაცია "ჯეოქეისის" თავმჯდომარის, ვიქტორ ყიფიანის ინტერვიუ საინფორმაციო პორტალზე "ამბები.ge"

 

აშშ-ის სე­ნა­ტის სა­გა­რეო ურ­თი­ერ­თო­ბა­თა კო­მი­ტე­ტის ევ­რო­პი­სა და რე­გი­ო­ნუ­ლი უსაფრ­თხო­ე­ბის სა­კი­თხებ­ზე თა­ნამ­შრომ­ლო­ბის ქვე­კო­მი­ტე­ტის სხდო­მა­ზე სა­ქარ­თვე­ლოს შე­სა­ხებ იმ­სჯე­ლეს. სე­ნა­ტო­რებ­მა სა­ქარ­თვე­ლო­ში მიმ­დი­ნა­რე პრო­ცე­სე­ბი შე­ა­ფა­სეს. რა იყო მთა­ვა­რი გზავ­ნი­ლე­ბი, რა­ტომ გან­სხვავ­დე­ბა ევ­რო­პი­სა და აშშ-ის უმაღ­ლე­სი თა­ნამ­დე­ბო­ბის პი­რე­ბის გან­ცხა­დე­ბე­ბი ერ­თმა­ნე­თის­გან სა­ქარ­თვე­ლო­ში არ­სე­ბულ პო­ლი­ტი­კურ კრი­ზის­ზე და რამ­დე­ნად შე­იძ­ლე­ბა, სე­ნა­ტის მიერ და­ფიქ­სი­რე­ბულ­მა კრი­ტი­კულ­მა პო­ზი­ცი­ებ­მა კრის­ტი­ან და­ნი­ელ­სო­ნის მე­ო­რე ვი­ზი­ტი სა­ქარ­თვე­ლო­ში უფრო შე­დე­გი­ა­ნი გა­ხა­დოს? - ამ ყვე­ლა­ფერ­ზე "ჯე­ო­ქე­ი­სის" თავ­მჯდო­მა­რე, ვიქ­ტორ ყი­ფი­ა­ნი გვე­სა­უბ­რე­ბა, რო­მე­ლიც ყუ­რა­დღე­ბას უპირ­ვე­ლეს ყოფ­ნი­სა, მთა­ვარ მე­სი­ჯებ­ზე ამახ­ვი­ლებს:

 

- ქარ­თვე­ლი სა­ზო­გა­დო­ე­ბის გარ­კვე­უ­ლი ნა­წი­ლი ერ­თგვა­რი ში­ში­თა და და­ძა­ბუ­ლო­ბით ელო­დე­ბო­და აშშ-ს სე­ნა­ტის სა­გა­რეო ურ­თი­ერ­თო­ბა­თა კო­მი­ტე­ტის გუ­შინ­დელ სხდო­მას. ჩვენს ქვე­ყა­ნა­ში გან­ვი­თა­რე­ბუ­ლი მოვ­ლე­ნე­ბის ფონ­ზე გარ­კვე­ულ­წი­ლად ეს გა­სა­გე­ბია - ალ­ბათ, მთა­ვა­რი კი­თხვა იყო, რო­გორ შე­ფას­დე­ბო­და ეს მოვ­ლე­ნე­ბი ჩვე­ნი მთა­ვა­რი სტრა­ტე­გი­უ­ლი პარტნი­ო­რის მხრი­დან. ჩემი პი­რა­დი შთა­ბეჭ­დი­ლე­ბაა, რომ სე­ნატ­ში გა­მარ­თულ­მა მოს­მე­ნამ არ გა­ა­მარ­თლა ის აპო­კა­ლიფ­სუ­რი სცე­ნა­რის მო­ლო­დი­ნი, რაც ალ­ბათ, ქარ­თუ­ლი პო­ლი­ტი­კუ­რი სა­ზო­გა­დო­ე­ბის გარ­კვე­ულ ნა­წილს ჰქონ­და, მაგ­რამ აუ­ცი­ლებ­ლად აღ­სა­ნიშ­ნია, რომ მთლი­ა­ნო­ბა­ში, ჩემი შთა­ბეჭ­დი­ლე­ბით, მოს­მე­ნა ძა­ლი­ან კონ­სტრუქ­ცი­ულ, საქ­მი­ან ტო­ნა­ლო­ბა­ში ჩა­ტარ­და და ამა­ვე დროს, მწვა­ვე კრი­ტი­კა, რო­მე­ლიც გა­მო­ით­ქვა, მხო­ლოდ ქარ­თუ­ლი პო­ლი­ტი­კუ­რი პრო­ცე­სის გა­ჯან­სა­ღე­ბას უნდა მო­ემ­სა­ხუ­როს.

 

ალ­ბათ, პო­ზი­ტი­ვებს შო­რის აღ­სა­ნიშ­ნია, რომ მოს­მე­ნი­სას მკა­ფი­ოდ ით­ქვა, რომ მი­უ­ხე­და­ვად 2012 წლის შემ­დეგ ხე­ლი­სუფ­ლე­ბის ცვლი­ლე­ბი­სა, ქვე­ყა­ნა მყა­რად ინარ­ჩუ­ნებს ევ­როს­ტრა­ტე­გი­ულ კურსს, რომ ჩვე­ნი ქვე­ყა­ნა რჩე­ბა რე­გი­ონ­ში აშშ-ის სა­ი­მე­დო პარტნი­ო­რად, და რომ ამ გე­ო­პო­ლი­ტი­კურ და პო­ლი­ტი­კურ ას­პა­რეზ­ზე აშშ-ის მხრი­დან აქვს სრუ­ლი ორ­პარ­ტი­უ­ლი მხარ­და­ჭე­რა. ეს ძა­ლი­ან არ­სე­ბი­თია, რა­საც ჩვენ შე­საძ­ლოა, ყო­ველ ჯერ­ზე ვი­მე­ო­რებთ, მაგ­რამ ასე­თი გა­მე­ო­რე­ბა არ გვა­წყენ­და, რად­გან ეს ძა­ლი­ან მნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნია. 
 

რაც შე­ე­ხე­ბა მწვა­ვე და საქ­მი­ან კრი­ტი­კას, რო­მე­ლიც აუ­ცი­ლებ­ლად აღ­სა­ნიშ­ნია - მარ­თა­ლია, სე­ნა­ტის გუ­შინ­დე­ლი მოს­მე­ნის ყვე­ლა მო­ნა­წი­ლის მხრი­დან ასე­თი კრი­ტი­კა არ იყო იმ­დე­ნად მწვა­ვე, რო­გორც ცალ­კე­უ­ლი გა­მომ­სვლე­ლე­ბის სი­ტყვა­ში და ზო­გი­ერ­თი გა­მომ­სვლე­ლის შე­ფა­სე­ბე­ბი შე­და­რე­ბით და­ბა­ლან­სე­ბუ­ლი იყო, მაგ­რამ მათ შე­ნიშ­ვნებ­საც ვერ და­ვუ­კარ­გავთ მნიშ­ვნე­ლო­ბას, რო­მე­ლიც სა­ქარ­თვე­ლოს დე­მოკ­რა­ტი­ულ პრო­ცეს­ში გარ­კვე­უ­ლი, აუ­ცი­ლებ­ლად გა­სა­ტა­რე­ბე­ლი რე­ფორ­მე­ბის მი­მართ გა­მო­ი­ხა­ტე­ბა.


აღი­ნიშ­ნა, რომ ქარ­თუ­ლი მარ­თლმსა­ჯუ­ლე­ბა კვლავ რჩე­ბა ხე­ლი­სუფ­ლე­ბი­დან ხე­ლი­სუფ­ლე­ბამ­დე ჩვენს მთა­ვარ გა­მოწ­ვე­ვად და თა­ვის ტკი­ვი­ლად. არ შე­იძ­ლე­ბა, არ და­ვე­თან­ხმოთ ჩვენს ამე­რი­კელ პარტნი­ო­რებს, რომ ეს სა­კი­თხი ერთხელ და სა­ბო­ლო­ოდ მო­საგ­ვა­რე­ბე­ლია. მა­გა­ლი­თად, კარა მაკ­დო­ნალ­დის გა­მოს­ვლა­ში ით­ქვა, რომ ეს რე­ფორ­მა ერ­თი­ა­ნი და მთლი­ა­ნო­ბა­ში გან­ხორ­ცი­ე­ლე­ბუ­ლი უნდა იყოს და არა - ნა­წილ-ნა­წილ და დრო­ში და­ნა­წევ­რე­ბუ­ლი. ვფიქ­რობ, ქვეყ­ნის და ნე­ბის­მი­ე­რი ხე­ლი­სუფ­ლე­ბის ღირ­სე­ბის სა­კი­თხია, რომ ამ პრო­ცესს ერთხელ და სა­ბო­ლო­ოდ და­ეს­ვას წერ­ტი­ლი. ასე­ვე აღი­ნიშ­ნა ის, რომ სა­არ­ჩევ­ნო რე­ფორ­მი­რე­ბის თვალ­საზ­რი­სით, მთე­ლი რიგი რე­კო­მენ­და­ცი­ე­ბი­სა ეუთო/ოდი­რის მხრი­დან ჯერ კი­დევ შე­უს­რუ­ლე­ბე­ლი რჩე­ბა და ეს ასე­ვე, რაც შე­იძ­ლე­ბა უმოკ­ლეს ვა­და­შია მი­სა­ხე­დი.

 

ამას­თა­ნა­ვე, მოს­მე­ნის დროს მკა­ფი­ოდ აღი­ნიშ­ნა სა­ქარ­თვე­ლო­ში ე.წ. პო­ლი­ტი­კუ­რი დევ­ნის შე­სა­ხებ. დამ­რჩა შთა­ბეჭ­დი­ლე­ბა, რომ მოს­მე­ნა­ში მო­ნა­წი­ლე პი­რე­ბი, კერ­ძოდ ჯორჯ კენ­ტი ან ბო­ლომ­დე არ იყო ინ­ფორ­მი­რე­ბუ­ლი ცალ­კე­ულ სა­მარ­თლებ­რივ პრო­ცე­სებ­ზე, ან მან შე­და­რე­ბით მოკ­ლე პა­სუ­ხი ამ­ჯო­ბი­ნა დას­კვნით კი­თხვა­ზე, თუმ­ცა აღ­სა­ნიშ­ნია ის, რომ იმა­ვე, ნი­კა­ნორ მე­ლი­ას და­პა­ტიმ­რე­ბა­ზე მან თა­ვის პა­სუხ­ში ცალ­სა­ხად აღ­ნიშ­ნა, რომ ამ სა­კი­თხთან მი­მარ­თე­ბა­ში არ­ცერ­თი მხა­რე არ არის ბრა­ლის­გან და პა­სუ­ხის­მგებ­ლო­ბის­გან თა­ვი­სუ­ფა­ლი, სა­კი­თხში ყვე­ლა მხა­რეს თა­ვი­სი წვლი­ლი მი­უ­ძღვის, მათ შო­რის, მე­ლი­ა­საც. მან აღ­ნიშ­ნა კა­ნო­ნის ტექ­ნი­კუ­რი დარ­ღვე­ვა მე­ლი­ას მხრი­დან, თუმ­ცა თქვა ისიც, რომ ერ­თია, რას გვკარ­ნა­ხობს კა­ნო­ნი, მე­ო­რეა, რო­გო­რია ამა თუ იმ სა­კი­ხის მი­მართ პო­ლი­ტი­კუ­რი მი­ზან­შე­წო­ნი­ლო­ბა. ასე რომ, ვფიქ­რობ, კრი­ტი­კუ­ლი სა­კი­თხე­ბის ეს ჩა­მო­ნათ­ვა­ლი ალ­ბათ, უახ­ლო­ეს პე­რი­ოდ­ში აუ­ცი­ლე­ბე­ლი წე­სით იქ­ნე­ბა მი­სა­ხე­დი, რათა კომ­პრო­მი­სის ფორ­მუ­ლა მო­ი­ძებ­ნოს და შე­სა­ბა­მი­სად, ქვე­ყა­ნა არ­სე­ბუ­ლი პო­ლი­ტი­კუ­რი კრი­ზი­სი­დან გა­მო­ვი­დეს. უმ­ნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნე­სია, რომ ეს მოს­მე­ნა სა­ბო­ლოო ჯამ­ში რე­ზო­ლუ­ცი­ა­ში აი­სა­ხე­ბა, რაც კი­დევ უფრო კვა­ლი­ფი­ცი­უ­რი მსჯე­ლო­ბის სა­ფუძ­ველს მოგ­ვცემს.

 

- სა­ზო­გა­დო­ე­ბის გარ­კვე­უ­ლი ნა­წი­ლი მი­იჩ­ნევს, რომ სე­ნა­ტის მოს­მე­ნა­ზე კრი­ტი­კა ძი­რი­თა­დად, ოპო­ზი­ცი­უ­რი პარ­ტი­ე­ბის­კენ იყო მი­მარ­თუ­ლი, მა­შინ რო­დე­საც მე­ო­რე ნა­წი­ლის თა­ნახ­ნად, სე­ნა­ტის წევ­რე­ბი მთავ­რო­ბის მი­მართ უფრო მწვა­ვე გან­ცხა­დე­ბებს აკე­თებ­დნენ. თქვენ რო­მელ აზრს ეთან­ხმე­ბით, თუ ორი­ვე მხა­რის მი­მართ თა­ნა­ბა­რი კრი­ტი­კა და­ი­ნა­ხეთ?
 

იცით, ჩვენ თუ გვინ­და, სარ­კე­ში სწო­რად ჩა­ვი­ხე­დოთ და სა­კუ­თა­რი თავი და­ვი­ნა­ხოთ, ნე­ბის­მი­ერ მხა­რეს ეხე­ბა, რომ ერთხელ და სა­ბო­ლო­ოდ უარი უნდა ვთქვათ იმ ფრა­ზე­ბის კონ­ტექ­სტი­დან ამო­გლეჯ­ვა­ზე, რო­მე­ლიც შე­საძ­ლოა, ამა თუ იმ მხა­რეს კონ­კრე­ტულ მო­მენ­ტში აწყობ­დეს. რაც თქვენ აღ­ნიშ­ნეთ, ეს მიდ­გო­მა სე­ნა­ტის გუ­შინ­დე­ლი მოს­მე­ნის მი­მართ ახ­ლაც შე­ი­ნიშ­ნე­ბა და ვფიქ­რობ, ეს არას­წო­რია, ძა­ლი­ან მა­ხინ­ჯი მიდ­გო­მაა. უმ­თავ­რე­სია, რომ ეს ჩვენს ხარ­ვე­ზებ­სა და ნაკ­ლო­ვა­ნე­ბებ­ზე მუ­შა­ო­ბა­ში არ დაგ­ვეხ­მა­რე­ბა. ჩემი შე­ფა­სე­ბით, გუ­შინ­დე­ლი მოს­მე­ნა იყო პარტნი­ო­რის მხრი­დან პარტნი­ო­რის მი­სა­მარ­თით გაწ­ვდი­ლი დახ­მა­რე­ბი­სა და თა­ნამ­შრომ­ლო­ბის ხელი. თუმ­ცა ისიც უნდა ვთქვათ, რომ პრაქ­ტი­კუ­ლად ყო­ვე­ლი გა­მომ­სვლე­ლი აღ­ნიშ­ნავ­და, რომ რო­გო­რიც არ უნდა იყოს აშშ-ის ჩარ­თუ­ლო­ბა პრო­ცეს­ში, რო­გო­რიც არ უნდა იყოს მათი თა­ნა­მო­ნა­წი­ლე­ო­ბა, ეს კრი­ზი­სი უმ­თავ­რე­სად ქარ­თვე­ლე­ბის მხრი­და­ნაა მი­სა­ხე­დი, რომ ამ პრო­ცეს­ზე, ცი­ტა­ტა: "მე­სა­კუთ­რე­ო­ბა, სა­კუთ­რე­ბის უფ­ლე­ბა“ ქარ­თვე­ლებს ეკუთ­ვნით და უპირ­ვე­ლეს ყოვ­ლი­სა, თუ ქარ­თულ­მა პო­ლი­ტი­კურ­მა პარ­ტი­ებ­მა არ მო­ნა­ხეს ერ­თმა­ნეთ­ში სა­ერ­თო ენა, ცხა­დია, ვე­რა­ნა­ი­რი შე­თა­ვა­ზე­ბა, ვე­რა­ნა­ი­რი გარე დახ­მა­რე­ბა თუ რე­ცეპ­ტი ჯა­დოს­ნუ­რი გა­და­წყვე­ტის ფუნ­ქცი­ას ვერ შე­ას­რუ­ლებს. ეს აღ­ნიშ­ნა შა­ჰინ­მაც, კენ­ტმაც, კარა მაკ­დო­ნალდმაც, თუ არ ვცდე­ბი, ჯონ­სონ­მაც და .შ. მოკ­ლედ, უმე­ტე­სო­ბა, ვინც გუ­შინ გა­მო­დი­ო­და, ამა თუ იმ ფორ­მით ამ­ბობ­და, რომ აშშ მზა­დაა დაგ­ვეხ­მა­როს, ისე­ვე, რო­გორც სა­ერ­თა­შო­რი­სო სა­ზო­გა­დო­ე­ბა, მაგ­რამ ამ პრო­ცე­სის უმ­თავ­რე­სი გა­დამ­წყვე­ტი ისევ ჩვენ ვართ და თუ ერ­თმა­ნეთ­ში ვერ მოვ­ძებ­ნით კომ­პრო­მისს, ვერ გავ­მიჯ­ნავთ ის, თუ სად მთავ­რდე­ბა პარ­ტი­უ­ლი ინ­ტე­რე­სი და სად იწყე­ბა ქვეყ­ნის ინ­ტე­რე­სი, ვე­რა­ნა­ი­რი დახ­მა­რე­ბა - ვერც დიპ­ლო­მა­ტი­უ­რი, ვერც ნე­ბის­მი­ე­რი სხვა ამ სა­კი­თხში ქმე­დი­თი ვერ იქ­ნე­ბა. ალ­ბათ, ძი­რი­თა­დი დას­კვნა ესაა, რომ ამ კრი­ზი­სი­დან გა­მოს­ვლის მთა­ვა­რი პა­სუ­ხის­მგებ­ლო­ბა და ტვირ­თი ისევ ჩვენს მხრებ­ზეა.

 

- ევ­რო­კავ­ში­რის თა­ნამ­დე­ბო­ბის პი­რებ­თან შე­და­რე­ბით, მთავ­რო­ბის მი­მართ კრი­ტი­კა აშშ-ის სე­ნატ­ში უფრო მწვა­ვე იყო. ამას რას უკავ­ში­რებთ?

 

- ევ­რო­კავ­შირს ამ პრო­ცეს­ში შე­და­რე­ბით მეტი პა­სუ­ხის­მგებ­ლო­ბა აქვს სა­კუ­თარ თავ­ზე აღე­ბუ­ლი მე­დი­ა­ცი­ის თვალ­საზ­რი­სით და ალ­ბათ, ევ­რო­კავ­ში­რის წამ­ყვა­ნი რო­ლით აიხ­სნე­ბა მათი შე­და­რე­ბით მეტი სიფრ­თხი­ლე მათ შე­ფა­სე­ბებ­ში. მე­ო­რე გა­რე­მო­ე­ბაა, რომ კონ­ცეპ­ტუ­ა­ლუ­რად, სა­ერ­თოდ, ევ­რო­პის­თვის და­მა­ხა­სი­ა­თე­ბე­ლი ხელ­წე­რაა რბი­ლი ძა­ლის ფორ­მით მო­ნა­წი­ლე­ო­ბა ევ­რო­კავ­ში­რის ფარ­გლებს გა­რეთ. რბი­ლი ძალა, ანუ დიპ­ლო­მა­ტია, პო­ლი­ტი­კუ­რი მა­ნევ­რის გა­მო­ი­სო­ბით ამა თუ იმ კრის­ზი­ში ჩარ­თუ­ლო­ბა ისაა, რაც ევ­რო­პას ყვე­ლა­ზე მე­ტად ახა­სი­ა­თებს და გა­მო­არ­ჩევს. რა თქმა უნდა, არა­ვი­თარ შემ­თხვე­ვა­ში არ მინ­და და­ვაკ­ნი­ნო და არც იქ­ნე­ბა სწო­რი, რა­მე­ნა­ი­რად ჩრდილ­ში მო­ვაქ­ციო ამ პრო­ცეს­ში აშშ-ის თა­ნა­მო­ნა­წი­ლე­ო­ბა, მაგ­რამ ვი­მე­ო­რებ, გან­სხვა­ვე­ბით აშშ-ის­გან, ეს გა­ცი­ლე­ბით დიდი თე­მაა, მაგ­რამ ევ­რო­კავ­ში­რის ხელ­წე­რა სწო­რედ ასეთ ფა­სი­ლი­ტა­ცი­ა­სა და მე­დი­ა­ცი­ა­შია, მა­შა­სა­და­მე, უფრო რბი­ლი ძა­ლით თა­ნა­მო­ნა­წი­ლე­ო­ბა­ში გა­მო­ი­ხა­ტე­ბა. ბუ­ნებ­რი­ვია, ეს არ ნიშ­ნავს, რომ რა­ღაც ეტაპ­ზე აშშ-ის თა­ნა­ბა­რი მო­ნა­წი­ლე­ო­ბა პრო­ცეს­ში აუ­ცი­ლე­ბე­ლი და სა­ჭი­რო არ გახ­დეს, მაგ­რამ დღეს წამ­ყვა­ნი როლი ამ პრო­ცეს­ში ევ­რო­კავ­შირს და მის ინ­სტი­ტუ­ტებს ეკუთ­ვნის და შე­სა­ბა­მი­სად, ალ­ბათ ამი­თაც უნდა აიხ­სნას, რომ მათი მიდ­გო­მა და შე­ფა­სე­ბა გა­ცი­ლე­ბით მო­ზო­მი­ლია.

 

- ხომ არაა შე­საძ­ლე­ბე­ლი, რომ ამ ყვე­ლაფ­რის ფონ­ზე და­ნი­ელ­სო­ნის ხე­ლახ­ლა ჩა­მოს­ვლა უფრო შე­დე­გი­ა­ნი აღ­მოჩ­ნდეს?

 

- ველი, რომ ამ­ჯე­რად, ასე ვთქვათ, და­ნი­ელ­სო­ნის "მე­ო­რე მოს­ვლა“ გა­ცი­ლე­ბით შე­დე­გი­ა­ნი იქ­ნე­ბა, რად­გან ვფიქ­რობ, ევ­რო­კავ­შირ­მა პირ­ვე­ლი მცდე­ლო­ბის შე­დე­გად უკვე გარ­კვე­უ­ლი დას­კვნე­ბი გა­მო­ი­ტა­ნა და მე­ო­რე მცდე­ლო­ბი­სას ევ­რო­კავ­ში­რი უფრო აქ­ტი­უ­რი, შე­იძ­ლე­ბა, გარ­კვე­ულ­წი­ლად ზო­მი­ე­რად აგ­რე­სი­უ­ლიც იყოს. ნუ გა­მოვ­რი­ცხავთ იმა­საც, რომ ამ შემ­თხვე­ვა­ში ევ­რო­კავ­ში­რის სპე­ცწარ­მო­მად­გე­ნელ­მა ქარ­თუ­ლი პო­ლი­ტი­კურ პარ­ტი­ებს ნაკ­ლე­ბი მა­ნევ­რი­რე­ბის სივ­რცე და­უ­ტო­ვოს და ასე ვთქვათ, სა­კუ­თა­რი ფორ­მუ­ლა გარ­კვე­ულ­წი­ლად რბი­ლად, მაგ­რამ მო­ახ­ვი­ოს თავს ქარ­თუ­ლი პრო­ცე­სის მო­ნა­წი­ლე­ებს, რათა კარ­გი გა­გე­ბით, სა­კი­თხის გა­და­წყვე­ტად მო­ე­ძებ­ნოს გა­სა­ღე­ბი. ალ­ბათ, ამ მე­ო­რე მცდე­ლო­ბას ეს და­მა­ხა­სი­ა­თე­ბე­ლი ნი­შან-თვი­სე­ბა ექ­ნე­ბა, რომ პირ­ვე­ლი რა­უნ­დის­გან გან­სხვა­ვე­ბით, და­ნი­ელ­სო­ნი აქ­ტი­უ­რი მსმე­ნე­ლი­დან უფრო აქ­ტი­ურ მო­სა­უბ­რედ გა­და­იქ­ცე­ვა და შე­იძ­ლე­ბა, ეს იყოს ის, რაც ამ პრო­ცე­სის შე­დე­გი­ა­ნო­ბას გა­ნა­პი­რო­ბებს.

 

თა­ვის­თა­ვად ცხა­დია, რომ სე­ნა­ტის მოს­მე­ნას ამ თვალ­საზ­რი­სით მნიშ­ვნე­ლო­ბა აქვს, რად­გან ნე­ბის­მი­ერ პრო­ცესს შე­სა­ტყვი­სი პო­ლი­ტი­კუ­რი და სა­ინ­ფორ­მა­ციო ფონი, გნე­ბავთ, ფსი­ქო­ლო­გი­უ­რი ფონი სჭირ­დე­ბა. ჩვენ იმა­საც თუ გა­ვით­ვა­ლის­წი­ნებთ, რომ კრის­ტი­ან და­ნი­ელ­სო­ნი­სა და კარლ ჰარ­ცე­ლის გვერ­დით აშშ-ის ელჩი, კელი დეგ­ნა­ნი ზის, ზედ­მე­ტია იმა­ზე ლა­პა­რა­კი, თუ აშშ-ის მო­ნა­წი­ლე­ო­ბა და როლი რა­ო­დენ დი­დია ჩვე­ნი ქვეყ­ნის ამ­ჟა­მინ­დელ და სახ­ვა­ლიო გან­ვი­თა­რე­ბის პრო­ცეს­ში და ცხა­დია, ეს უნდა მი­ვიჩ­ნი­ოთ, რო­გორც პო­ზი­ტი­უ­რი სიგ­ნა­ლი სა­ჭი­რო მი­მარ­თუ­ლე­ბით - არა მხო­ლოდ ევ­რო­კავ­ში­რის, არა­მედ, აშშ-ის მხრი­დან თა­ნა­ბა­რი და­ინ­ტე­რე­სე­ბაა, რომ პრო­ცე­სი უს­წრა­ფე­სად გა­და­წყდეს.

 

გააზიარე: